Çok gergin bir hafta yaşadım. Bir hafta boyunca ağlayan bir çocuğun annesine ağlıyor hiçbişey yemiyor endişeleniyorum demem suç oldu. Alışması için ağlaması gerekiyosa ağlasınmış. Daha bu çocuk 3 yaşında ve belli ki onu etkileyen birşeyler olmuş. Anlatamadım kendimi en çok da buna kahroldum. Gece hep ağlama sesleriyle uyandım ve kötü kabuslarla. Bu dönem sonuna kadar idare ederim diyordum ama sanırım 7 hafta sonra 32. haftamda pes etmek zorundayım. Size alıştlar siz gidince nolucak diyen veliler de var hatta sanrım onlar da okulda doğurmamı bekliyorlar. Bir de hamile olduğum için çocuklarını bana değil de hamile olmayan öğretmene verme çabasında olanlar var. Hamileyim ve hastayım onların göünde..İşin ilginci de bunu düşünenlerinde hem kadın hem de kucaklarında 2. çocuklarnı taşıyor olmaları..
Bazen yok bazen değil çok sık kendimi bu dünyanın dışında hissediyorum..
Neyseki hafta sonlarımız eski günlerdeki gibi artık. Evi pazar keki kokutma çabalarım devam ediyor. Bu hafta kakoluydu haftaya belki limonlu..
Ama bu hafta olabildiğince tatlı olsun..
4 yorum:
Canım Funda, uzak kaldık ne zamandır ama gözden.. gönülden değil.
Sen yine aynı sevecenliğin ve inceliğinle dayanabildiğin kadar dayan, küçük şeylere takılmayıp, bütünü görmeye devam et, pazar keklerinin kokusunu eve yaymaya devam et, böyle çook tatlısın çünkü :)
Zaman zaman hepimiz dışında kalıyoruz dünyanın, şaşırıyoruz çokça, sonra yeniden tanıdık birşeyler çıkıyor karşımıza, bu hafta tatlı bir hafta olun inşallah..
yok biz uzayliyiz sarhosumbaligim, az kalmis dayan 7 hafta daha! sonra bebek, sonra yaz gelecek... Onu dusun, kim ne demis, nasil demis... IZAN yok insanlarda, anlatamiyorsan demek ki karsindakinin anlama kapasitesini zorluyorsun...
öptüm hepinizi
Post a Comment