Neden burda olmam gerektiğini anlıyorum yavaş yavaş artık ..
Ve neden içimde bir yerlerin hala boş olduğunu da anlıyorum..
Bu evi sevemedim, benim evim diyemedim, sadece olması gerekenler var burda hoş bazı olması gerekenler hala yok ya.. Benim dokunuşlarım yok, sadece yaşamak için bir çatı, yemek içmek için tabaklar , fincanlar falan...
En büyük boşluk sebebi de uzaklarda bıraktığımız..
Emre durmadan büyük otobüse binelim diyor, binelim diyorum..
Ya da babam gelsin... hafta sonu gelmedi mi..
Bugün babanın doğum günü diyorum, hadi gel arayalım. Bu hafta sonu işleri varmış, gelemiycekmiş, ama biz pastamızı yaparız yine, bak bu gün okul da yok..Mumları da üfleriz olur mu...
Olur diyor..Pasta malzemeleri almaya gidiyoruz sabahın erken vaktinde, artık bulabildiğimiz kadar..
Mum bulamıyoruz, evde kocaman bir mum var, o da mum işte...
İyi ki doğmuşsun diyoruz, iyi ki varsın..
Boşluk evet ...en büyük boşluk onun yokluğu..
Aşık mısınsın hala dersen , yalan söyleyemem , öyle aşk filan değil hissettiğim..
Kalp çarpıntısı değil, öyle aşkım sevgilim gibi de değil..
Yokluğu kocaman bir boşluk sadece..
Öyle yarım gibi, hep eksik gibi...
Şu büyük otobüs haftaya getirsin seni bize..
Bak yine pasta falan da yaparız..
Mum almalısın gelirken ama, kaç tane istersen..
İyi ki bizimsin...